Kalkmak istedi kalkamadı.

Dizleri onu taşımıyordu,

Sanki kendisi koca dağ,dizleri çürük bir çöp parçası.

Ağzı kurumuştu,kalbi ise sanki durmuştu,

Tek istediği bir yudum suydu.

Son bir gayretle yerinden irkildi,

Kalktı başı dönüyor,midesi bulanıyordu.

Zorlukla mutfağı buldu,

Bardağı suyla doldurdu,ama içemedi.

Doldurduğu su değil,sanki zehirdi.

Elinden fırlattığı bardağın sesi,

Duvarda yankılanıp,herbir yankı yeniden,

Yüzlerce parçada ses buluyordu.

Herbir parça kendine saplansa,

Bukadar canı yanmazdı yinede.

Elini dayadığı mutfak taşı,

O kadar ağır gelmiştiki,narin bedenine,

Kendini koyuverdi birden dizlerinin üzerine.

Hala delice akmaktaydı gözlerinden yaşlar,

Zaten durmasınıda istemiyordu.

Gelen mesajı habire tekrarlıyordu,

-”Beni arama,senle işim olmaz”

Tabii ya nasıl olsa işi bitmişti.

Bunları düşündükçe hıçkırıkları haykırışa dönüştü,

Neden? Neden? Neden?

Aslında nedenini biliyordu,

Ama bir türlü kendine itiraf edemiyordu.

Çünkü yüreğinde zerre kadar kötülük yoktu.

* * * * * * *

Loş ışıkların altında oturmuş,

Kafalarını demliyordu iki arkadaş,

Çok severlerdi birbirlerini,birde kadınları.

Rakı şişesini eline alarak boşalan bardakları doldurdu.

Dün geceyi anlatırken,adeta gözünde şimşekler çakıyordu.

Ağzından çıkan herbir kelime bardaklara çarpıp,

Arkadaşının yüzünde kahkaha oluyor,

Oturdukları mekanı şenlendiriyordu.

Aslında etrafı rahatsız etmek istemiyordu,

Ama neşesinden dört köşeydi,sessizlik elinde değildi.

Aslında güzel kızdı,ama ona göre değildi.

Önemli olan gönül eğlencesiydi.

Ağzı laf yapar,tavlama işindede ustaydı.

* * * *

Perişan halini gizlemek istercesine kendini suçluyordu.

Nasıl bu kadar saf olabilirdi,

Oysa herşey ne kadar güzel başlamıştı.

Çocuk çok yakışıklıydı,bir o kadarda beyefendi,

Konuşurken gözleri gülüyor,samimiyeti görülmeye değerdi.

Aşık olmuştu güzel kız,aynı genç adam gibi,

Tanışalı iki ay olmuştu,ama sanki yıllardır onu tanıyordu.

Sahilde yürüyorlardı,havada ne güzeldi,

Sanki aşkları güneşi dahi ısıtıyordu.

Elini tuttuğu genç adamın yürek atışını hissediyordu,

Çünkü kendi kalbide öyle atıyordu.

Genç adam kalabalıktan sıkılmıştı,

Hayatının aşkıyla başbaşa kalmak istiyordu.

Hakkıda yok değildi hani,geleceklerine yazılmıştı kaderleri,

Eve gidelimmi dedi genç adam,ev bugün ikisine aitti.

Sevdiğine güvenmeyecekse neden aşka yelken açmıştıki!

Genç kız yüreğindeki sevgiyle kabul etti.

Sevgilisini tam karşısına oturtturan genç adam,

Senin güzelliğini seyretmeye doyamıyorum,hayatımın kadını derken,

Genç kız ne kadar şanslı olduğunu düşündü.

Yanına sevgiyle yaklaşan genç adama kendini bıraktı.

Bundan sonrasını hatırlamak istemedi,

Hafifçe yerinden doğruldu,

Ama o kadar ağır geliyorduki ona kirlenmiş vücudu.

İçine yüklediği kinle biraz güç buldu kendinde.

Banyoya doğru yöneldi,

Suyu açtı ve altına girdi,

Temizlemek istiyordu,vücudundaki bu kiri.

Oysa farkında değildi,yada olmak istemedi,

Her banyoya girdiğinde sıcak suyu sevmez,kendince ayarlardı,

O kadar narindiki vücudu,hemen kızarırdı.

İçindeki ateş alev almıştı,umrundamıydı suyun sıcaklığı.

* * * *

Saat epey geç olmuştu,kafalarda çakır,

Muhabbet desen doyum olmuyor.

Yarın birde randevu var,

Epey uğraştırmıştı bu güzel,

Gerçi bir önceki kadar değildi,ama idare ederdi,

Kalktılar,akşam için randevulaştı,iki arkadaş,

Evin kapısını açarken yarının heyecanı vardı,

Gerçi hepsi ayrı bir heyecandı,

Ama herzaman yeni yenidir derdi.

Dilinde bir türkü,kafa desen binbir türlü,

Yarın erken kalkmalıydı,kendini suyun altına attı.

Aslında severdi ılık suyla banyo yapmayı,ayıltırdı.

Bugün suyu biraz daha soğuttu,bedenindeki ateşi bastırmak istercesine.

Nede olsa yarın yeni bir güne uyanacaktı,

HER DOĞAN GÜN,AYRI BİR GÜZELLİKLE DOĞUYORDU.

* * * *

Vücudunu adeta yırtarcasına ovalıyordu,

Tek istediği bedenine sürülen lekeyi temizlemekti.

Ya ruhuna sürülen leke?Zaman ilaç olabilecekmiydi?

Başından aşağı akan su vücudunu temizliyordu,

Ya gözlerinden akan yaş?Onunla yüreğini temizleyebilecekmiydi?

Kendi kendine ”KAHPE” diyordu,KAHPE – KAHPE- KAHPE,

ACABA KAHPE OLAN KİMDİ?

ARTIK BİLİYORDUKİ DOĞAN GÜNEŞ ESKİSİ KADAR ISITMAYACAKTI İÇİNİ.

KAHPE

Ne kadar narindi,o güzel yüreğin,

Kuzgunlarmı üşüştü,çürüttü bedenin,

Gam keder basmış,kan ağlar gözlerin,

Eyleme güzel,esiri olma kahpenin.

Hayallerin vardı,ümitlerinle beslediğin,

İçerisine mutluluk dolu yuva eklediğin,

Şimdi gözyaşlarınlamı beslersin karanlık gecelerin,